Excursie Padurea Letea si Plaja Sulina, cu plecare din Mahmudia

Las Letea

Las Letea jest najbardziej na północ położonym lasem subtropikalnym w Europie, powstałym na piaszczystym grzbiecie Letea z pasów lasu (hasmacuri) rozwijających się pośród wydm piaskowych. Idąc przez las, przechodzisz przez zadziwiającą zmianę krajobrazu, z lasu subtropikalnego na pustynię w zaledwie 200-300 metrów. W Lesie Letea znajduje się 500 gatunków roślin i ponad 3000 gatunków zwierząt, z których ponad 2000 to owady, czyli ponad 70% gatunków zwierząt w Rezerwacie Biosfery Delta Dunaju (RBDD), a grzbiet Letea jest uważany przez specjalistów za jedno z najciekawszych środowisk naturalnych w Rumunii.

Roślinność tworzą dąb szypułkowy (Quercus robur), dąb szypułkowy omszonego (Quercus pedunculiflora), topola biała (Populus alba), topola czarna (Populus nigra), jesion łąkowy (Fraxinus angustifolia), jesion bagienny (Fraxinus pallisiae), grusza (Pyrus pyraster), lipa srebrzysta (Tilia tomentosa), wiąz (Ulmus foliacea) i bardzo rzadko olsza czarna (Alnus glutinosa), uzupełnione bogatym podszytem (Crataegus monogyna, Ligustrum vulgare, Evonymus europaeus, Cornus mas, Cornus sanguinea, Rhamnus frangula, Rhamnus cathartica, Viburnum opulus, Berberis vulgaris itp.). Oprócz nich występują też rośliny pnące, które przyniosły sławę tym miejscom: Periploca graeca, Hedera helix, Vitis silvestris, Humulus lupulus, Clematis vitalba. W runie leśnym można spotkać inne rzadkie gatunki: powój piaskowy (Convolvulus persicus), zimowit piaskowy (Merendera sobolifera) i przęśl (Ephedra dystachia). Ptaki reprezentowane są przez bielika (Haliaeetus albicilla), kobczyka (Falco vespertinus), dudka (Upupa epops), kraszkę (Coracias garrulus), żołnę (Merops apiaster) itp. Kilka herpetologicznych rzadkości wchodzi w skład tej fauny: jaszczurka piaskowa (Eremias arguta) i żmija stepowa (Vipera ursinii renardi). Oprócz tych wszystkich, najważniejsze są dzikie konie i te zdziczałe. Kilkaset dzikich koni żyje w Lesie Letea i na okolicznych łąkach. Nie ma nic bardziej spektakularnego niż stado dzikich koni galopujących po piaszczystych wydmach. W 1930 roku część Lasu Letea została objęta ochroną, a w 1938 roku stała się rezerwatem przyrody.

Wyjątkowe miejsce, z wielowiekowymi drzewami, lianami, wydmami piaskowymi i dzikimi końmi. Piasek nie jest jak zwykły piasek, który znajdziesz na plażach w Rumunii, lecz drobny, ciepły, słony piasek, bez żadnych kamieni czy kawałków muszli.
Miejsce, gdzie zapominasz o cywilizacji i gdzie chciałbyś się oddać w ciszy natury.

Wioska Letea

Architektura wioski zachowuje lokalną tradycyjną architekturę. Domy mają niebieski tynk i ogrodzenia pomalowane w tym samym kolorze, a dachy domów wykonane są z trzciny. Wioska wydaje się oderwana od czasu.
Gdziekolwiek pójdziesz we wiosce, czujesz się jak na plaży. Niezwykle drobny piasek, który widzimy zarówno na ulicach wioski, jak i na wydmach Lasu Letea, pochodzi z morskich muszli. Najprawdopodobniej jest przynoszony do miejscowości z wydm w lesie przez silne wiatry wiejące zimą.

W Letea mieszka bardzo mało ludzi, ich liczbę przewyższają dzikie konie, które ożywiają miasteczko i przyciągają turystów. We wiosce zjemy obiad (opcjonalnie) w lokalnym, autentycznym gospodarstwie, gdzie gospodarze gotują proste tradycyjne dania z rybami.

Plaża Sulina

Plaża Sulina to spokojna plaża z bardzo drobnym piaskiem. Wejście do wody jest gładkie, bez kamieni i muszli. Jest to idealna plaża dla rodzin z małymi dziećmi lub dla osób, które nie umieją pływać, ponieważ woda jest bardzo płytka.

Latarnia Obserwacyjna została oddana do użytku w 1841 roku, ale obecnie nie jest użytkowana. Znajduje się na lewym brzegu Dunaju i jest połączona ze stałym lądem kamiennym molem. Na tym molu zachowały się jeszcze inskrypcje osób, które uczestniczyły w jego budowie. Kręcono tu zdjęcia do filmu „Toate panzele sus".

Grecki Kościół św. Mikołaja znajduje się przy jednej z ulic w pobliżu kanału Sulina i pochodzi z 1866 roku.

Wieża ciśnień jest nadal w dobrym stanie technicznym, dokładna data budowy nie jest znana. Co ciekawe, miejscowi mówią, że podczas II wojny światowej Niemcy chcieli wysadzić wieżę w powietrze, ale udało im się jedynie uszkodzić górną część.

Miasto położone jest w pobliżu ujścia ramienia Sulina do Morza Czarnego, na wąskim piaszczystym grzbiecie rzeczno-morskim, odpowiadającym ujściu Dunaju do Morza Czarnego.

Obszar grzbitu, na którym zlokalizowana jest miejscowość, wynosi około 3 km, tylko w kierunku długości, zgodnie z kierunkiem przepływu Dunaju, a maksymalna szerokość to 500 m. Stare osady fundamentu reprezentowane są przez paleozoiczne i mezozoiczne, ich grubość wynosi około 85 m w porównaniu z około 45 m w strefie formowania się Delty. Granulometrycznie osady piaskowe stają się coraz drobniejsze w kierunku powierzchni, co dowodzi, że siła aluwialna rzeki zmniejszała się na przestrzeni lat.

W odróżnieniu od reszty Delty Dunaju, okolice miasta składają się z gleb piaszczystych i zasolonych, częściowo wilgotnych, poprzecinanych kanałami. Na suchych i zasolonych obszarach roślinność jest typowa dla wydm, jak na przykład tamaryszek (Tamarix ramosissima). Na obszarach bagnistych dominuje trzcina (rodzaj Phragmites), pałka (rodzaj Typha), mięta wodna (Mentha aquatica), szalej jadowity (Cicuta virosa), kotewka (Trapa natans) i, rzadziej, grzybień biały (Nymphaea alba). Teren pozamiejski wyróżnia się brakiem dużych drzew, jest tylko jeden zagajnik akacji (Robinia pseudacacia), posadzony przy wjeździe do miasta. Poza tym w mieście można spotkać wierzby (Salix babylonica), topole, jesiony (Fraxinus excelsior) i ałyczę (Prunus cerasifera), tradycyjne drzewa owocowe są rzadsze.